Caderno de apuntes de PepeR

Berta

Posted on: 26/08/2015

Pontevedra, ao 23 de Agosto de 2015

                       Ledicia por unha aperta a Berta.

Unha promesa imcumprida

era coma un sono rompido,

Ou un vidro partido

tirado nun chan perdido

dun pais estranxeiro,

e imposto no cadro central

dunha fiestra vella

e abandonada  chea de pó

con teas de araña densas e moi grises.

Coma ese vidro arrancado do tempo,

no campo da memoria non moi afastada

Namentras, avanta Agosto, agora,

Con menos exposición soar potente

A timided solar era un feito cotiá

e un verán que, aínda,

vive por su propio poder poderoso,

vai pechando  os seus derradeiros

días cheos de vida aberta a lus intensa,

ao mundo vivido no mes de Xullo,

pasado na Costa Sur Oeste de Inglaterra,

no Condado de Devon

con Capital na vila de Exeter.

Nun fermoso paisaxe marítimo,

eu vivía, quero decir en Tourquay,

pertiño de Flanckand Road,

unha vez pasado Torre Abbey,

un Castelo fermoso, cargado

de lembranzas e historia,

pertecentes ao mundo histórico.

Campos verdes e extensos campos,

ao seu arredor, campos deportivos

diversos de golf, de rugby

Ou de beisball.

Alá ficou aquel máxico

mes de Xullo, cando

aterramos no aeroporto

de Gatwick con a cara leda

e esperando o que non

sabiamos de certo.

Todo soaba

A  fins imcumpridos

namentras preguntábaste

con quen eu vivirei,

e onde estará ese lugar

Chamado Tourquay.

Cheguei eu, na vosa compaña,

De xeito indiferente,

subíndome á van bermella

Na que Dareel me villera buscar.

Ao fin da viaxe longa

Con procedencia londinense

e catro horas de longa viaxe.

Máis os días pasaban,

bulindo, as clases cheas e pequenas,

con alumos de diferentes países

árabes, alemáns, austriacos

turcos, franceses ou italianos.

A mestura de nacionalidades

diversas as cores das peles

escuras, castañas ou moi branquiñas

e a forza e poder dunha xuventude

poderosa, que serán o noso futuro.

E comecei a apreciar con agarimo

a pluralidade e aquela toda

mestura de razas e culturas,

próximo futuro que preparábase,

e me afundín na inmensa emoción

ao escoitar a canción que Sancho

cantara có seu amigo.

Atónito fiquei cando Kewin

recitou o poema de

Federico García Lorca,

con propio acento inglés,

nun mundo complexo.

A paisaxe amable

e os  lugares fermosos

e o mar aberto

ao Oceáno Atlántico,

puiden albiscar a beleza

dos barcos navegando a vela,

os paseos marítimos

nun amable ferryboat

que até nos levóu

a Dartmouth, na fronte

Kingswell e o tren de vapor

negro e fumeante e decorados

dourados sobre un fondo

negro e intenso

levávache aos tempos pasados.

Cruzando o río ancho

un pequeno carcarrier,

en Dartmouth, atravesaba,

os diversos coches e pasaxeiros

de banda a banda,

de xeito continuado.

A unha sesión fotográfica

dunha boda moi inglesa

ssistimos curiosos e confidentes.

Puiden sentir un verán diferente,

que era potente e luminoso,

con campos extremadamente verdes,

e ollar o fermoso Cokington,

namentras un pianista

tocaba o seu grande instrumento,

para enfeitizar o ar tenro e dubidativo.

Puiden mirar diferentes cidades

en Cardiff, abracei

con toda a miña forza

A Berta; sentín a necesidade

de apretala con a forza intensa

ao saber que seu mozo

era xa, por sorte e ledicia

e traballo constante,

Profesor de Música,

e funcionario docente

da Xunta de Galicia.

Había motivo dabondo

para facer de dous minutos

unha explosión de ledicia.

Todo era a forza da ledicia

Que se xuntaba

nunha aperta fermosa

por haber obtido o resultado

desexado para un músico

de poderosa tuba relucente.

Foi cando me din de conta

que a ledicia allea

significaba a ledicia semellante

a miña a que eu espresaba

no meu sentimento contento.

Puiden darme de conta

que onde nós hai espazo

para compartir a ledicia

o sorriso aberto e efusivo

e a linguaxe do sorriso sinceiro

ou, coma vós dixe

unha aperta sentida

na mesma Capital de Gales,

chea de estranxeiros diferentes

e estudantes diversos

de diferentes idades.

Un abano amplo para

ampliar o coñecemento

da lingua inglesa

e coñecer lugares

diferentes, curiosos

e entrar nos Pubs

e calmar a nosa intensa sede

ou visitar os toilets

por imperativo legal

ou urxencia máxima

Lémbrome, no meu coarto,

onde eu habitaba, conmigo mesmo

ausente, de todos actos caseiros

asístía a seis da tarde

a un espectáculo diario e fermoso:

os días soeados, abertos e tan luminosos,

era cando o potente astro

atravesaba os cristais

do meu coarto e comezaba

a deitarse coa súa desmesurada

forza e intensidade. A súa fermosura

afundía  o meu cuarto de luz fonda

e facía a estancia un lugar cheo de luz.

Eran intres tranquilos e quedos

nos que eu me atopaba conmigo mesmo

e coa forza da luz solar intensa

e escoitando atentamente a BBC

Todo Tourquay e Peihgton

eran unha mestura de sensacións diferentes,

dende a viaxe naqueles fermosos buses

para o meu particular gusto singular,

até a confluencia de cultures varias.

Polo medio do centro urban de Peignton,

coa peculiaridade das súas construccións

e as igrexas tan diferentes ás nosas

e a maioría cun pico moi pronunciado

algunhas delas de cores escuras

Ondes os meniños cantaban

no coro coma poidemos observar

Naquel Totnes fermoso

con aquela custa pronunciada

que un arco cruzaba,

de un extremo a outro,

a lonxitude da rúa estreita

Perdímonos polas pedras

do chan de Totnes

nunha tarde soleada

de intenso verán de Xullo,

pero estabamos todos xuntos,

decubrindo lugares fermosos.

O sentido humano era xeneroso

e o feito de compartir

lugares e acontementos

facía de nós persoas dadas

a extensas risas e pequenos

acontecementos que erguiános

o ánimo e as ganas de vivir.

              Miguel  Dubois.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s


  • Ningún
  • Miguel Dubois: Fermosidade dun solpor maravilloso. O Gran Astro quere descansar, na súa quietude, máis vai descendendo. A noite longa pide paso.
  • Miguel Dubois: Moitas grazas, Pepiño. Eres moi bon amigo. Deberiamos estar máis xuntos. Unha aperta moi forte: Miguel
  • Mr WordPress: Hi, this is a comment.To delete a comment, just log in, and view the posts' comments, there you will have the option to edit or delete them.

Categorías

A %d blogueros les gusta esto: