Caderno de apuntes de PepeR

A Don FRANCISCO FERNÁNDEZ DEL RIEGO (“Todos abandoaremos/O ciclo vital”)

Posted on: 27/11/2010

Todo vai ficando en silencio triste e desesperante.

A man doce que agarimaba as meixelas doces

Non se move. A súa quietude inquieta

A súa faciana branca coma neve en invernia,

Seus lentes negros, rectangulares e grandes.

Somentes ficarán nos retratos,

E nas fotografía de cor e branco e negro,

Dun pasado forte e constante e combativo

A prol na nosa querida literatura

A prol da nosa maltrada lingua galega.

Libros e libros e máis libros, editorías

Institucóns ou Fundacións

Ciñecemento absoluto do noso, tan noso e particular.

Aquel dirixente de Galaxia

Naquel entrechán da Rúa Reconquista número 1

Daquel Vigo extraño e gris,

Namentras na beirarúa da fronte

Naquel edicio de Correos

Traballa meu profesor

E gran escritor Eduardo Moreiras,

Meu amigo da gratitude

A que O Courel chamáballe,

A Fundación Penzol,

Pertiño daquela Droguería Sanchón,

Ateigada do exotismo do perfume perfecto

Na Rúa de Policarpo Sanz,

Na Fronte o inmenso Teatro García Barbón.

A onde os frades levábannos

A mirar Marciliño Pan e Viño.

Subín as escadas que ía de cara

A Fundación Penzol.

Abreume a porta antiga, sorpresivamente

Con cara interrogativa,

E pregúntandose que será este mozo atrevido.

Expliqueille que buscaba a X. L. Méndez Ferrín.

Un indudable cara de sospeita

Foi a espresión do seu rostro pálido.

Seu cabelo ben peiteado estaba branco

Coma de fora a neve fría lucence

De Vilanova de Lourenzá

Lugar no seo nacemento

Trece anos desposs do comezo do século vinte.

Espetóume un interrogante

Que foi paras aos vidros das fiestras altas e antigas.

Díxelle que queriálle entregar uns poemas meus.

Don Francico Fernandez del Riego,

Asegurado da miña petición,

Pronunciou nomes de lugares e locales humildes,

Lugares de viños e tazas,

Lugares para tertulias definidas

Que comezaban e nuncan rematan

Construíndo mundos reais ou irreais

Realidades, quimeras ou soños sen rematar,

Que pouco constaban de levar a cabo.

Imos construíndo a nosa vida enteira,

Con esforzo e sacrificio

Mais un día, sen querelo,

Cáense os libros ao chan frío

E abandonaremos o mundo da vida quente.

Solo ficará a nosa lembranza

Un retrato abstracto e indefinido,

Eo noso espíritu que vóa polo ar flebe,

Coma unha pantasma indefinible,

Coñeceros, sen sentilo, o mundo frío e distante,

Deixando atrás un vida ateigada de forza constante

Porén digo  Don Francisco Fernández del Riego,

Presidente da Real Academia Galego,

No ano de mil novecentos e sesenta,

Descanse vosteñe Don Francisco,

Por tódolos séculos dos séculos enteiros,

Estraordinaio home,

Loitador incansable da Cultura de Galicia.

Descanse Don Francisco.

Miguel  Dubois

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s


  • Ningún
  • Miguel Dubois: Fermosidade dun solpor maravilloso. O Gran Astro quere descansar, na súa quietude, máis vai descendendo. A noite longa pide paso.
  • Miguel Dubois: Moitas grazas, Pepiño. Eres moi bon amigo. Deberiamos estar máis xuntos. Unha aperta moi forte: Miguel
  • Mr WordPress: Hi, this is a comment.To delete a comment, just log in, and view the posts' comments, there you will have the option to edit or delete them.

Categorías

A %d blogueros les gusta esto: