Caderno de apuntes de PepeR

AVE VOADORA: DEÍXACHE LEVAR.

Posted on: 10/07/2010

Pontevedra, ao 10 de xulio de 2010

 

Verso exacto, verso culminate e perfecto.

A palabra que fala sen verso é palabra torpe

Que despreza a beleza da linguaxe precisa.

Crea beleza fonda coa forza do verso escrito,

Entrégate a este discurso tenro e delicioso.

Sempre amei a beleza por si soia,

Sempre crei nas fadas dos contos fermosos.

Non é que me aparte  de min o mundo real

Que latexa na vida cotiá e finita.

Creo o meu propio mundo imtrascendente

Porque non é importante e por iso,

Comparto o mundo das fadas fermosas

E dos príncipes valentes embracados

En pequenas naves de xoguete.

Que fermoso resulta, compartir, amar, desexar,

Querer o posible e desabitar o imposible.

E por iso que che amo tanto, tanto…..

Que non me afasta de tí máis que un instante

Pequeno  e diminuto, porque eu son tamén

Diminuto, porque son o importante

Que eu quixera selo. Mais, por sorte, non teño

Nome famoso, pseudónimo perfecto,

No, eu teño o meu corpo inteiro

A miña ialma ou esprito feito e formado

Cóa paso do tempo vivido.

Amar, amar, no máis fondo do meu ser,

Entregarche o meu amor inacabado

E rematalo antre os dóus en amor en compaña.

Construir un soño útil. Un soño útil?

Unha ilusión completa. Ilusión?

Ilusión, sempre, esperanza toda.

Día a día loitamos coa vida, as veces, dura

Pero seguemos o vó dun ave seréa

Que deíxase, soavenmte, levarse polo vento.

O vento que bate na nosa faciana curtida

A choiva que  móllame os meus escasos cabelos.

Que vou facer se non vou amar?

Respiro no máis fondo do meu ser maior, cansado.

Vivo có ar respirado e habito o mundo

Con dozura ou actitude de acritude ou desconsolo.

Ergome, despóis, do combate, porque teño

Por obriga, que erguerme con todas

As miñas forzas vitais. Aprendín da loita dura

Fíxenme máis forte e cambiéi, como ser humano.

Golpe  con testarazo ou testa cun golpe

Abrome camiño no vieiro vital e preciso.

Que maior dozura que o sorriso fondo,

Que maior dozura que o pracer,

Mais vaise e ven. Todo vaise, todo ven,

Todo comeza e todo remata,

Como este poema galego de amor.

Miguel    Dubois

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s


  • Ningún
  • Miguel Dubois: Fermosidade dun solpor maravilloso. O Gran Astro quere descansar, na súa quietude, máis vai descendendo. A noite longa pide paso.
  • Miguel Dubois: Moitas grazas, Pepiño. Eres moi bon amigo. Deberiamos estar máis xuntos. Unha aperta moi forte: Miguel
  • Mr WordPress: Hi, this is a comment.To delete a comment, just log in, and view the posts' comments, there you will have the option to edit or delete them.

Categorías

A %d blogueros les gusta esto: