Caderno de apuntes de PepeR

O PARTIDO EN DURVAN

Posted on: 07/07/2010

A estructura e o campo de fútbol da cidade sudafricá de Durvan,

Non deixaba de ser unha perfecta obra vangardista

Da aquitectura mundial , comtenporánea  e deportivo.

Nas bancadas cidadáns alemáns e  de España

E outros países diversos, formaban un perfecto mundo colorista.

Reina atenta á lembranza gráficaea  memoria fotográfica,

De amarelos e vermellos, negros, amarelos  e máis cores espallados Ao longo de todo o graderío ocupados por habitantes deste fermoso Planeta Azul que, as veces, que  maltratemos polo exceso,

Pola brutalidade ou pola industrialización desconsiderada.

Cores doutros paises diferentes formanda unha compacta masa Humana xunguidos polo espectáculo deportivo.

Aos bordes do campo verde, fermoso e centro de espectáculo único

Os inconfundibles contundentes sons das bubucelas

Intentaban aledar o ambente ante un son alto e agudo,

Que quería estourar nun bullicioso son de ledicias sudafricás,

Centro do estadio futbolístico; comeza a loita, o esforzo, o uso

Da intelixencia, a picaresca, a rapidez, o depiste do contrario,

A trampa feita con disimulo, o falso penalti, a caída teatral,

Tan de moda, o tirarse ao chan de plano no verde campo,

A dor falsa e a dor incrementa a capacidade de resistencia,

A velocidade intensa, o testarazo perfecto o gol expléndido

Cumio da máis alta ledicia e foso da máis ampra tristura.

O árbrito que incomprensible pita o que non debe

Neste perfecto xogo, as mans a testa. como sinal sorpresiva

Os xestos deportivos ou os excesos na palabra ou no xesto indebido.

Desenrrolábase a técnica perfecta do xogo axeitado. Un conxunto

Na eficacia continúa, de pases longos, calculados e perfectos. O perfecto xeito real conseguido polo esforzo

Dos poucos anos cumplidos dos  xogadores. O mirar

A complicidade perfecta do equipo. Xogar nun equipo

Homoxéneo, no que as xogadas egoísticas, quedaban

Ao marxe do esquema prefixado. A ansia de superación constante.

Xogo de pases dun xogador a outro, a técnica perfecta

Consiste en darse de conta que todos sirven para un fin concreto.

Non hai lugar ao lucimento presoal, ao decer  eu sou a estrela brillante

E ti a noite pecha que non medra na escuridae perdida. Non. Así non.

Todo polo esforzo perfecto de correr e pasar un esfera branca,

Xogar, deportivamente, crear   perfecto, tantear

E subir o marcador a un, un exacto que eleva ao equipo

A victoria merecida. O Estadio de Durvan convírtese nunha festa

Un xúbilo constante, que érguese a límites insospeitados

O sentimento do que gañase a pulso, pase a pase, esforzo a esforzo

España enteiro en pouco tempo convírtese nunha festa constante.

Agora fica o interrogante do domingo próximo

A laranza mecánica, ou a camiseta vermella?

Miguel  Dubois

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s


  • Ningún
  • Miguel Dubois: Fermosidade dun solpor maravilloso. O Gran Astro quere descansar, na súa quietude, máis vai descendendo. A noite longa pide paso.
  • Miguel Dubois: Moitas grazas, Pepiño. Eres moi bon amigo. Deberiamos estar máis xuntos. Unha aperta moi forte: Miguel
  • Mr WordPress: Hi, this is a comment.To delete a comment, just log in, and view the posts' comments, there you will have the option to edit or delete them.

Categorías

A %d blogueros les gusta esto: