Caderno de apuntes de PepeR

Soñando con escritores irlandeses

Posted on: 17/04/2009

Pontevedra, ao 17 de  abril de 2009
 
SOÑANDO CON ESCRITORES IRLANDESES     
                 
Estaba sentado na vella cadeira negra,
Pensando no meu mundo interno,
Construíndo belos sonos literarios,
Poemas inacados,
Sonos rotos de Gloria e Adversidade,
Mais se eu ser directo queredor
Ía contruíndo o fío conductor,
Que me levaría a elabourar,
Con desesoxo esmero,
Un poema máis no meu persoal mundo
Poético, quebrado a rota  impaciencia,
Continúa  e desaforada.
A fiestra grande e pintada de branco,
Os lados dos cadrados perfectos,
Coa superficie de cristal semilimpo,
Deixaba ver a beleza constante
da Ría de Arousa, amada Ría,
Beleza emblemática desta querida Galicia.
Fermosa Illa de Arousa,
Naquela fermosa praia,
Na que tanto nos amamos.
Era un  serán tranquilo,
O sol no descansaba,
Eu có meu pano azul escuro,
Ía secando o suor tépedo da miña fronte.
Fun coma perdendo a noción do espazo,
Sumido dun sono invasor e soporífero
E alonxado do mundo temporal existente
Funme achegando a Dublín.
Sen saber a causa pensaba en Mollye Malone,
E no contrapunto no edifico do que
Foi o Edificio de Correos.
En Michael Collins,
En Joseph O’Connel.
Puden observar lentamonte as pontes fermosas
Que cruzaban o río  Leafea,
Pontes peoniles ateigadas,
De público diverso,
De diversos credos e razas.
Coches da Garda Irlandesa,
Deiñaban soar as sús potentes sereas
Caían pingas de chuva fría en Dublín.
Senteime nun poio perto do edicio
Da Alfándega dublinesa,
Cáseque a beira do Río Leafea
E púxenme a pensar na vida dura
De Brendan Behan,
A dureza da súa infancia,
Nas aforas da capiatal irlandesa,
Seu castigo duro,
No reformatoria  corrector,
Aquel alcohol escuro e matador
Que remataría con Brendan,
Súa fermosa literatura,
Borstal Boy,
A súa estreita militancia  política,
No Sinn  Fein, alomenos a súa visión
De rebeldía incorrexible,
E os anos de castigo e sufrimento
Pola súa militancia política independista.
Pensei logo en Samuel Becket,
Na súa fisonomía de home forte,
E cabelo abundante,
Tiña que decir vangarda no eido teatral,
E Samuel acada o Premio Nobel de literutura, nen máis nen menos.
Yeats, William Butler Yeats,
Poeta extraordinario,
Premio Nobel de Literatura,
Home tímido e amigo de Lady Augusta Gregory.
Eles e outro reensalzaban o Mundo Irlandés, o ancestro e orixe da terra
Cantor dos ancestros de Irlanda,
Defensor do Gaélico difícil e maravilloso
James Joyce, contraposto, totalemte,
A W. B. Yeats
Premio Nóbel de literaura,
Outro xenio da literauta de Irlanda.
Joyce non gostaba da xente dublinesa,
Casado coa actriz Sarah Bernacle,
Oriunda da cidade do Oeste de Galway,
Habitante da Suiza fermosa e cantonal
E plurilingue para a súa riqueza lingüística
Que maior riqueza que a pluralidade lingüística
E da Francia culta da Ilustración,
Jean Jacques Rousseau,
Diderot, DÁlambert,
Molliere e cantos máis
Que esquenzo máis podería falar
De Simonne Weill
Traballadora das cadeas de montaxe
De Renault France, escritora,
Mística, socialita
Creadora de grandes escritores,
E filósofos sabios.
Bequeck comparteu momentos
Nas terras da Galia fantástica,
Con James Joyce,
Nos lugares que posteriormente,
Compartiron mesa de bistreau francés,
Henry Miller, Paul Benjamin,
Hoxe chamado Paul Auster,
Pablo Neruda, Ocavio Paz,
Neftalí Reyes,
Chamado Pablo Neruda,
Noso querido creador de Rayuelo,
O xove Xulio Cortazar,
Traductor de Edgar Allan Poe,
Jean Paul Sartre ou Simonne de Bouvier
Home adiantado ao seu tempo
Era Oscar Wilde, excelente orador,
Ateigado de humanidade quente
Home entrañable e controvertido,
Quizáves da pluma de Wilde,
Sairían  as máis fermosas
Frases nunca creadas.
Pai de dóus fillos lindos,
E home da súa dona querida,
Que tanto quixo  a Oscar.
Súa bisesualidade,
Costoulle o pechamento triste,
Na dura cadea daquela,
Súa dona iría velo,
Ao fría cadea doorosa
Poem at the Reading Gaol,
Escrito no mundo carcelario
Iía co eu amante,
Aos lugares máis luxosos de Dublín.
Ao sair da trite tortura,
Denunciado por un Conde inglés,
Pai do seu amante frívolo.
Pola dura visión social daquela,
Oscar decide marchar ao París lonxano.
Días de grande tristura habitan a Oscar,
Enferma en soidade completa,
Na máis absoluta miseria.
Seus amigos ofrecen a súa axuda solidaria,
Pero Oscar Wilde deixa o mundo en París,
É soterrado no cimeterio de Mont Parnasse,
Tamén decansa alí, por sempre,
O músico Jim Morrisson,
De súpeto dimen de conta,
Que estaba sentado nun poio pintado
De verde escura dunha rúa de Dublín chuvioso.
Escoité o torpe marmullo estúpido,
Das augas do Río Leafea.
Chegaban ao meu pensamento,
Máis nome da literatura de Eire,
Jhonattan  Swift,
Coas as viaxes de Gulliver,
Seamus Heany, poeta,
Premio Nobel,
Kate o’Brien,
Nada en Limerick,
Con, Are They Human?
Seguiriamos unha longa noites lierarias
Escribinino nomes e apelidos,
Como Patrick Kavanagh,
Fillo dun zapateiro de Innisfree,
Premio Nobel, tamén
Fun forzando o meu pensamento,
E cheguei a miña cadeira negra,
Detrás da fietra de marcos blancos,
Desacansaba poderoso a Ría de Arousa.
 
Miguel Dubois

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s


  • Ningún
  • Miguel Dubois: Fermosidade dun solpor maravilloso. O Gran Astro quere descansar, na súa quietude, máis vai descendendo. A noite longa pide paso.
  • Miguel Dubois: Moitas grazas, Pepiño. Eres moi bon amigo. Deberiamos estar máis xuntos. Unha aperta moi forte: Miguel
  • Mr WordPress: Hi, this is a comment.To delete a comment, just log in, and view the posts' comments, there you will have the option to edit or delete them.

Categorías

A %d blogueros les gusta esto: